![\"\"](\"https:\/\/www.woydt.be\/blog\/wp-content\/uploads\/2019\/05\/poppetje-mammiemammie-nl.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
“Zusters stonden bij\u00a0mij synoniem voor … vrouwen met te veel tijd<\/a>. Tijd die ze vooral gebruikten om anderen te veroordelen. Vrouwen ook met weinig ambities en energie<\/a>. … Het liefst zogen ze levenslustige<\/a> mensen<\/a> leeg. … De rijkdom<\/a> van de zusters bestond uit grote dosissen haat<\/a>. Met weinig stof konden ze een heel verhaal breien dat ze met veel plezier deelden. … Maar bij de tweede versie van hetzelfde verhaal lagen de verhalen al 180 graden anders. De verhalen wierpen veelal een donkere blik op hun eigen bestaan. …<\/p>\n Zusters, ik zie hen als mensen<\/a> die stellig geloven<\/a> dat zij de enigen op aarde zijn die het goed<\/a> doen<\/a>. … Racisme<\/a>, merkte ik op, daar heeft het blanke<\/a> ras geen patent op. …<\/p>\n De zusters leefden in een fantasiewereld van imaginaire mannelijke helden …<\/p>\n Naarmate we ouder werden, spraken de zusters en schooldirectrices ons meer aan over de manier waarop we ons geloof een invulling gaven. Ze trachtten hun snit-en-naaldexpertise met ons te delen. Met knopen die ze maakten in de maatschappij, met scharen om de maatschappij op te delen<\/a>. … Ze tekenden ook patronen waarin we<\/a> moesten passen. … Daarop volgden zoetsappige apartheidspraat en vernietigende oordelen. … Maar met al hun beperkende regeltjes reden ze vooral zichzelf even vast, want dat bijvoorbeeld een jeansbroek haram is daar moesten ze na enige tijd toch van afstappen …”<\/p>\n aus: Jamila Channouf: Sandwichkinderen. Berchem: EPO 2018, S. 34-36.<\/p>\n