![\"\"](\"https:\/\/www.woydt.be\/blog\/wp-content\/uploads\/2007\/10\/2b-AIZ-Hotspot-Phrasen.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
[DE<\/a>; FR<\/a>]<\/p>\n “Het was niet te ontkennen, ik was tegen Hitler – van het begin<\/a> af, zonder enig voorbehoud van psychologisch<\/a>–pacifistische<\/a> of duivels-paradoxale aard. … Dat is in elk geval iets, een argument dat ik wel kan aanvoeren voor mijn moreel<\/a> instinct en mijn politiek beoordelingsvermogen. Maar genoeg is het niet.<\/p>\n Ja, misschien is het zelfs zo gesteld, dat dit volledige gebrek aan contact met de nazimentaliteit het mij aanvankelijk moeilijk of onmogelijk maakte, diezelfde mentaliteit met enig effect te bestrijden. … Je bestrijdt niet – in elk geval niet met totale inzet – wat je volstrekt veracht. Heeft het nut, overduidelijke onzin en schreeuwerige waanzin logisch te wille weerleggen? Je beperkt je tot een misprijzend schouderophalen.<\/p>\n Die nazi’s – ik begreep ze niet. Hun kranten<\/a> … hadden evengoed in het Chinees<\/a> kunnen verschijnen: ik snapte er geen woord<\/a> van. … misschien kon je alleen worden ingewijd in de geheimen van de naziziel<\/a> en van het nazi-jargon, als je het verstand<\/a> in jezelf had overwonnen, er voorgoed afstand van had gedaan? …<\/p>\n Mij was het bang te moede, maar niet bang genoeg – juist omdat ik niet wilde begrijpen, dat de meerderheid van mijn medeburgers<\/a> … allang … het hinderlijke verstand in zichzelf had gedood. Zoiets blijft men zo lang mogelijk als iets onmogelijks zien. … Ik kon mij absoluut niet voorstellen, dat de Duitsers Hitler in alle ernst konden zien als een groot man, zelfs als de messias.<\/p>\n Die man groot? Je hoefde hem toch alleen maar te zien! … Ik had herhaalde malen de gelegenheid, dat gezicht te bestuderen. Eenmaal van heel dicht bij, ongeveer een halfuur lang. Dat was in 1932, ongeveer een half jaar voor de ‘Machtergreifung’. [In] de Carlton-theesalon in M\u00fcnchen … Daar zat hij … en liet zich zijn aardbeiengebakje smaken. Ik naam plaats aan het tafeltje ernaast, nauwelijks een meter van hem af. Hij smulde nog een aardbeiengebakje met slaagroom op …en nog een derde – als het niet al het vierde was. Ik eet zelf heel graag zoete dingen; maar de aanblik van zijn half infantiele, half roofdierachtige vraatzucht ontnam mij alle eetlust. …<\/p>\n Die Duitsers<\/a>, ik begreep ze niet. Maar was ik er zelf ook niet \u00e9\u00e9n? Zeker dat was ik. … [Maar] Duitsland was mij vreemd, en ik was een vreemdeling in Duitsland nog voordat ik mij er eindelijk van losmaakte, Bij alle bewondering voor de grote daden<\/a> van de Duitse geest, bij alle sympathie voor bepaalde eigenschappen en mogelijkheden van het Duitse karakter: ik kon geen geestdrift<\/a> opbrengen voor de natie<\/a> zoals die zich nu eenmaal had ontwikkeld en, naar het zich liet aanzien, zeker verder zou ontwikkelen. Ik had niet het gevoel dat ik deel uitmaakte van die natie. …<\/p>\n Hadden de vertegenwoordigers<\/a> van dit nationalisme<\/a> – de nazi’s en hun vrienden – niet gelijk, als ze een bestaan als het mijne ‘ontworteld’ noemden? Ik had geen wortels, en wilde ze ook niet hebben …”<\/p>\n Klaus Mann: Het keerpunt. (vertaling Willen Van Toorn), Amsterdam: Arbeiderspers 1985 (Engelstalig origineel 1942), p. 296-301<\/p>\n