![\"\"](\"https:\/\/www.woydt.be\/blog\/wp-content\/uploads\/2007\/10\/amspnelsonleirner2021web-8180.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
“… de falsificatie is aanzienlijk minder zeker dan Popper stelt. Als een theorie<\/a> een falsificatietest ondergaat zonder een weerlegging, zal een wetenschapper<\/a> haar beschouwen als gedeeltelijk bevestigd en zal haar een waarschijnlijkheid<\/a> of een ruimere subjectieve probabiliteit toekennen. … Maar Popper weigert het zo te bekijken: hij is altijd een fervent tegenstander geweest van elk idee<\/a> in de zin van de ‘bevestiging’ of zelfs van de ‘probabiliteit’ ervan …<\/p>\n Popper denkt dat hij dankzij de falsifieerbaarheid het probleem van Hume heeft opgelost, maar … [ook als] we zeker [kunnen] weten<\/a> of bepaalde theorie\u00ebn fout zijn, … kunnen [we] nooit zeker weten of ze juist of zelfs maar waarschijnlijk zijn. Vanuit wetenschappelijk oogpunt volstaat deze ‘oplossing’ geenszins. De wetenschap moet voorspellingen doen waarop anderen (ingenieurs, dokters …) hun activiteiten<\/a> kunnen baseren en al deze voorspellingen steunen op de een of andere vorm van inductie.<\/p>\n Anderzijds toont de geschiedenis<\/a> dat de aanvaarding van een wetenschappelijke theorie vooral berust op haar successen. … Het is onwaarschijnlijk dat een … eenvoudig theorie … nauwkeurig nooit geziene fenomenen kan voorspellen, als ze er niet op zijn minst bij benadering waar<\/a> is.”<\/p>\n aus: Sokal, Alan \/ Bricmont, Jean: Intellectuel<\/a> bedrog. Postmodernisme, wetenschap en antiwetenschap. Berchem: EPO 1999 (Orig.-Ausg.1997), S.62-63.<\/p>\n